moy aresei o tropos poy aneigei ena triantafyllo

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ

FAMILIALE

Η μητέρα πλέκει

Ο γιός πολεμά

Το βρίσκει τόσο φυσικό αυτό η μητέρα

Κι’ πατέρας τι φτιάχνει ο πατέρας;

Φτιάχνει μπίζνες

Η γυναίκα του πλεχτό

Ο γιός του πόλεμο

Αυτός μπίζνες

Το βρίσκει τόσο φυσικό ολ’ αυτό ο πατέρας

Κι’ γιός κι ο γιός

Πως το βρίσκει ο γιός;

Δε βρίσκει τίποτε απολύτως τίποτε ο γίος

Ο γιός η μητέρα του πλεχτό ο πατέρας του μπίζνες εκείνος πόλεμο  

Σαν τελειώσει ο πόλεμος

Θα φτιάχνει μπίζνες σα το πατέρα του

Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει

Ο πατέρας συνεχίζει φτιάχνει μπίζνες

Ο γιός σκοτώθηκε δε συνεχίζει άλλο

Ο πατέρας και η μητέρα παν στο κοιμητήρι

Το βρίσκουν τόσο φυσικό ολ’ αυτό ο πατέρας κ’ η μητέρα

Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλεχτό τον πόλεμο τις μπίζνες

Τις μπίζνες τον πόλεμο το πλεχτό τον πόλεμο

Τις μπίζνες τις μπίζνες τις μπίζνες

Τη ζωή μαζί με το κοιμητήρι.

(του Γάλλου ποιητή Ζακ Πρεβέρ, του επονομαζόμενου «Πικάσο της ποίησης»)

Από την ποιητική συλλογή «Κουβέντες»(paroles)

Είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης Πανάγαθος όπως λένε και γεμάτος Αγάπη;;;

«Βεβαίως» θα πει ο κάθε Χριστιανός χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αυτό το «Βεβαίως» θα το έλεγα και εγώ αν δεν έβλεπα κάποια πράγματα στην Βίβλο που να υποστηρίζουν το αντίθετο.

Πρώτα - πρώτα δεχόμαστε όλοι ότι ο Θεός είναι ελεήμων με τον κάθε άνθρωπο ότι αμαρτία και αν έχει κάνει.

Πόλυ ωραία, και τότε ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ο Θεός δεν συγχώρησε τον Αδάμ και την Εύα για την αμαρτία που έκαναν να τον παρακούσουν σχετικά με τον απαγορευμένο καρπό.

Αν είναι τόσο ελεήμων όσο ακούγεται δε θα είχε γίνει όλο αυτό το επεισόδιο και δε θα τους είχε διώξει από την Εδέμ κακήν κακώς βάζοντας και Αγγέλους μάλιστα γύρω – γύρω να παραφυλάνε μήπως επιστρέψουν!!!Μάλλον μοιάζει με οργίλος στο συγκριμένο επεισόδιο της Βίβλου αλλά δυστυχώς δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο.

Αυτό φαίνεται επειδή μόλις οι άνθρωποι πήγαν να φτιάξουν το πύργο της Βαβέλ ο Θεός θύμωσε και τους έκανε να μιλάνε ένα σωρό διαφορετικές γλώσσες και να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα!!!

Γιατί καλέ;;;Toσους ουρανοξύστες έχει η Νέα Υόρκη σήμερα. Σε ένα πύργο νευρίασε;;;Mάλλον πρέπει να αγοράζουμε χάπια για τον Θεό γιατί έχει πολλές φορές τα νεύρα του. (Εγώ απλώς έχω κυκλοθυμίες μερικές φορές)

Βέβαια, η παλαιά διαθήκη διευκρινίζει ποια γλώσσα μιλιόταν πριν από αυτή τη πολυγλωσσία γιατί μάλλον ούτε αυτοί που την έγραψαν ήξεραν.

Το επόμενο επεισόδιο είναι… επεισοδιακό!!!!

Ο Θεός βλέπει πως όλοι οι άνθρωποι έχουν αμαρτήσει και αποφασίζει να τους εξαφανίσει όλους!!!Όμως φαίνεται να το ξανασκέφτεται, ίσως γιατί ο άνθρωπος είναι το αγαπημένο του δημιούργημα ή ίσως γιατί είναι το παιχνίδι του.

Έτσι λέει στο Νώε ότι θα κάνει έναν κατακλυσμό και πως πρέπει να φτιάξει μια πελώρια  κιβωτό για να σωθούν από την πλημύρα που προγραμμάτιζε. Έκτος των οδηγιών κατασκευής(main manual)του είπε να συγκεντρώσει και όλα τα ζώα, δυο από κάθε είδος. Αυτό και αν θα ήταν τυραννία!!!(Αλήθεια, 40 ήμερες μες την κιβωτό με  τι τάϊσαν τις γάτες ας πούμε;;;Mε ποντίκια;;; Τότε πως υπάρχουν τόσα ποντίκια ανά τον κόσμο;;;) Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι γι’ ακόμη μια φορά ο Θεός είχε νεύρα με όλη την ανθρωπότητα σε βαθμό που εξαφάνισε το 99,9%  του τότε πληθυσμού του πλανήτη.

Μιλάμε για πολλά νεύρα!!!

Και όταν τελείωσε ο κατακλυσμός μας είπε λέει με το ουράνιο τόξο ότι δε θα το ξανακάνει. Πάλι καλά!!!Εγώ πάντως καλού κακού λίγη ιστιοπλοΐα την έμαθα. Που ξέρει κανείς!!!Αύριο μπορεί να βρει ένα «παραθυράκι» και να πατήσει υπόσχεσή του.

Άλλα ας πάμε τώρα και σε διάφορα «αποδεικτικά στοιχεία» μέσα από την ίδια την παλαιά διαθήκη που δείχνει πόσο οργίλος ήταν ο Θεός με κάποια θέματα.

«Και θέλεις εξολοθρεύσει πάντα τα έθνη, τα οποία Κύριος ο Θεός σου θέλει παραδώσει εις σε˙ οφθαλμός δε θέλει σπλαχνισθεί δι’ αυτούς ουδέ θέλεις λατρεύσει τους Θεούς αυτών˙ διότι τούτο θέλει είσθαι εις πάγις σε» (Δευτερονόμιον, κεφ ζ,16)

Τι λέει;;; Διαβάσατε καλά;;; «Να εξολοθρεύσεις όλα τα έθνη τα που ο Θεός θα κάνει να δουν τα μάτια σου και να μην σπλαχνισθείς καθόλου!!!

Βρε, και γω που νόμιζα ότι η ευσπλαχνία πως είναι ποιότητα της Θείας Αγάπης.

Πάμε αλλού όμως  τώρα

«Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε»

(Ψαλμοί, ψαλμος δ’,4)

Αυτή η πρόταση φάσκει και αντιφάσκει από μόνη της μιας και όπως ξέρουμε, η οργή είναι αμαρτία. Αν λοιπόν δεν οργισθούμε είναι αμαρτία;;;  Aν οργισθούμε όμως δεν είναι αμαρτία αφού έτσι είναι η ίδια η οργή;;; Aν o Θεός είπε τέτοιο πράγμα στους προφήτες, τότε κανά ουζάκι θα το χε πιεί γιατί δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η απίθανη αντίφαση. Άλλωστε ένας νηφάλιος Θεός , ποτέ δε θα μας έλεγε τέτοιο πράγμα, δηλαδή να οργισθούμε!!!

«Ο Θεός είναι κριτής δίκαιος, και οργιζόμενος καθ’ εκάστην ημέραν»

(Ψαλμοί, ψαλμός δ’ 11)

Εδώ πρέπει να πανικοβληθούμε!!!Κάθε μέρα ο Θεός μας λέει πως είναι οργισμένος!!!!  Και πάλι δε καταλαβαίνω πως ο Θεός που είναι Αγάπη να είναι ένας Θεός που κάθε μέρα είναι οργισμένος.

«ΚΥΡΙΕ, μη με ελέγξης εν τω θυμώ σου, μηδέ εν τη οργή σου παιδεύσεις με     (Ψαλμοί, ψαλμός λη’, 1)

Άντε πάλι τα ίδια!!!Και δω διαβάζουμε μάλιστα ότι έχει και θυμό εκτός από οργή. Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται έχει τόσο θνητά συναισθήματα(όπως τον θυμό και την οργή)ένας Θεός.

Θα έλεγε κανείς ότι ίσως δεν είναι και τόσο θεόπνευστα μερικά βιβλία της Βίβλου.

«Αγαθός τωόντι είναι ο Θεός εις τον Ισραήλ, τους καθαρούς την Καρδίαν» (Ψαλμοι, ψαλμός σγ’, 1)

Ώπα, εδώ εκτός από οργίλο Θεό έχουμε και ένα ρατσιστή Θεό που αγαπάει μόνο το λαό του Ισραήλ και εμμέσως πλην σαφώς υπονοεί ότι μισεί  όλους τους υπόλοιπους!!! Άρα την λεγόμενη  μέρα της κρίσεως πως θα ξέρουμε αν θα είναι καλός δίκαιος μαζί μας;;;Eδώ λέει ότι ο λαός Ισραήλ είναι αυτός που θεωρεί καθαρούς την καρδία.

Αλήθεια πόσο καθαρός την καρδία είναι ένας λαός που σφάζει γυναικόπαιδα στην λωρίδα της Γάζας;;;

Μήπως δε βλέπει και τόσο καθαρά, ο Θεός της παλαιάς διαθήκης, στις ανθρώπινες καρδιές;;;

«Eως πότε, Κύριε;;; Θέλεις οργίζεσθαι διαπαντώς; Θέλει και ως πυρ η ζηλοτυπία σου;

Πρώτα είδαμε ένα οργισμένο Θεό, μετά μάθαμε πως ο Θεός είναι οργισμένος κάθε μετά, ακόμα πιο μετά πως θυμώνει και εδώ παρατηρούμε πως είναι υπερβολικά ζηλότυπος.

Μάλιστα ο συγγραφέας φαίνεται να έχει ξεχάσει πως ο Θεός οργίζεται κάθε μέρα(Ψαλμοί, ψαλμός δ’ 11)και φαίνεται να κάνει παράκληση να σταματήσει αυτή η οργή. Όμως αν είναι Θεός όργης και όχι Θεός Αγάπης, θα ήταν ανόφελο να παρακαλάει για κάτι τέτοιο. Αν πάλι ο Θεός της παλαιάς διαθήκης είναι Θεός Αγάπης, τότε σίγουρα θα ήξερε πως δεν θα οργιζόταν ο Θεός.

«Και καταστρέψαντα τον Φαραώ και το στράτευμα  αυτού εν τη ερυθρά θαλάσση˙ διότι εις τον αιώνα το έλεος αυτού» (Ψαλμοί, Ψαλμός ρλς’ 15)

Πωπω!!!!Εδώ έχουμε ένα εκπληκτικό συναίσθημα του Θεού!!! Αναφέρεται τον αιώνιο έλεος Του επειδή κατέστρεψε τον Φαραώ και το στράτευμά του στην Ερυθρά θάλασσα. Πως είναι δυνατόν αυτό; Aν είναι ελεήμων ο Θεός με όλους τους ανθρώπους και τότε θα ήταν και με τον Φαραώ αφού και αυτός άνθρωπος ήταν. Αν λοιπόν είναι πραγματικά «αιώνιο το έλεός του» δε γίνεται τη μια στιγμή να οργίζεται και την άλλη να έχει έλεος. Το αιώνιο σημαίνει κάτι το αδιάκοπο. Όμως στον Ψαλμο δ’ 11 διαβάσαμε ότι είναι «οργιζόμενος καθ’ εκάστην μέραν». Αυτοί οι δυο ψαλμοί λοιπόν φάσκουν και αντιφάσκουν μεταξύ τους. Ή ο ένας πρέπει να ισχύει ή ο άλλος. Διαφορετικά δε γίενται.

«Ο οργίλος θέλει λάβει ποινήν˙ διότι και αν ελευθερώσης αυτόν πάλιν θέλεις κάμεις αυτό.» (Παροιμίαι  ιθ’, 19 )

Σε αυτή την περίπτωση αναφέρεται πως όσοι οργίζονται πρέπει να τιμωρούνται. Σύμφωνα με την Εκκλησία όμως η Βίβλος είναι θεόπνευστη. Εγώ τότε να αναρωτιέμαι αν  η ποινή ισχύει και για τον ίδιο το Θεό που οργίζεται καθημερινά; Θα ήταν άδικο να τιμωρείται άλλωστε μόνο ο άνθρωπος για την οργή του και ο Θείος Νομοθέτης, τη στιγμή μάλιστα που και ο δεύτερος πέφτει στο ίδιο «αμάρτημα».

«Ιδού , η ημέρα Κυρίου έρχεται, σκληρά και πλήρης θυμού και οργής δια να καταστήση την γην έρημον˙ και θέλει εξαλείψει  απ’ αυτής τους αμαρτωλούς αυτής.» (Ησαΐας ιγ’, 9)

Σε αυτό το χωρίο έχουμε όχι απλώς έναν Θεό με οργή αλλά έναν Θεό που, απ’ ότι φαίνεται έτσι τσαντιστεί!!! Δεν φάινεται πουθενά το «μέγα έλεός του!!! «Σκληρά και πλήρης θυμού και οργής» λέει το κείμενο. Και όχι μόνο αυτό αλλά δε φαίνεται να γράφει πουθενά για συγχώρεση ή έλεος στους αμαρτωλούς!!! Μα τόσο κακία πιά!!! Η αλήθεια είναι πως ο Θεός δεν μας έχει ανάγκη να τον πιστεύουμε, μόνο εμείς τον έχουμε ανάγκη αλλ’ από τι φαίνεται απ’ τα διάφορα χωρία, αν παρεκκλίνει κανείς απ’ αυτά που  Αυτός είπε, δε φαίνεται μετά να έχει και την καλύτερη τύχη, μάλλον το αντίθετο. Ο Θεός της Αγάπης δηλαδή αγαπά μόνο όσους τον αγαπάνε; Αυτό είναι εγωιστικό και ο εγωισμός, όπως μας λέει και η θρησκεία, δεν είναι ίδιον της Θειότητας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Αυτά είναι μερικά χωρία από την παλαιά διαθήκη. Χωρία που φάσκουν και αντιφάσκουν μεταξύ τους σε σημείο που να μη διαφαίνεται καμία λογική. Αν η Βίβλος λοιπόν ήταν όντως θεόπνευστη δε θα είχε ουδέποτε τόσο τρομερές αντιφάσεις μες στο σώμα της. Το πιθανότερο είναι πως οι προφήτες που την έγραψαν, έγραφαν τα χωρία έτσι ώστε να τα χρησιμοποιούν σα νόμους του Θεού ώστε να τους υπακούει τυφλά ο λαός. Αν δε το έκαναν αυτό, οι απείθαρχοι τότε εβραίοι, θα έλεγαν «ποιος είσαι εσύ που μας βάζεις αυτούς του νόμους;»

Με φόβητρο έναν αόρατο  και οργίλο Θεό, που δίνει έλεος μόνο σε όσους τον ακούνε, οι εβραίοι θα τηρούσαν ότι λέγανε οι προφήτες όπως και έγινε.

Ο Θεός της οργής λοιπόν θα συμπεράνουμε ότι είναι «εφεύρημα» και ότι τα χωρία αυτά φτιάχτηκαν για την «υποταγή του εβραικού λαού» στους λόγους των διάφορων προφητών. Ο Θεός μόνο Αγάπη μπορεί να είναι –  δε μπορεί να είναι οργή – και ως Θεός Αγάπης μας αγαπά όλους – αμαρτωλούς και μη, διότι όλοι είμαστε δημιουργήματά του.

Ένας Θεός που δε θα Αγαπούσε και δε θα συγχωρούσε θα ήταν ένας άσπλαχνος  Θεός.

Ολόκληρος ο Κόσμος έχει χτιστεί στο νόμο της ευθύνης ή όπως αποκαλείται πιο συχνά, το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, το νόμο του Κάρμα. Και είναι απολύτως αδύνατον να αγνοήσεις το  νόμο αυτόν και να τον παραμελήσεις, δίχως να επιφέρεις μακροπρόθεσμα αυτοκαταστροφή.

Από το βιβλίο «Επιστολές της Έλενας Ρέριχ», τόμος Ι, σελ.387

Υπάρχει μια βουδιστική ρήση: «Αν η πνευματικότητα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τη φυτική διατροφή, τότε ο ελέφαντας και η αγελάδα θα την είχαν επιτύχει προ πολλού.» Λέγεται επίσης: « Ο ασκητισμός είναι άνευ αξίας για την απελευθέρωση. Είναι πιο εύκολο να βρεθεί ένας υπομονετικός άνθρωπος παρά ένας που τρέφεται με αέρα και ρίζες και ντύνεται με φλούδες και φύλλα. Αν ένα άτομο είναι πολύ κουρασμένο για να ελέγξει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, πως είναι δυνατόν να φτάσει τον στόχο εκείνον που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με διαύγεια του νου και ευρύτητα συνείδησης;»

Kαι πάλι: «Για να ηχούν αρμονικά οι χορδές της βίνας^* δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ τεντωμένες ούτε πολύ χαλαρές. Πραγματικά κάθε προσπάθεια που είναι υπερβολικά επίπονη αποτυγχάνει, ενώ αν δεν είναι αρκετά δυνατή καταλήγει σε παθητικότητα και αδράνεια.»

Επομένως άσκησε την αίσθηση συμμετρίας σου. Γνώριζε το όριο της έντασης και εξισορρόπησε τις ικανότητές σου!

Η απάρνηση των υπερβολών πρέπει να πραγματοποιείται  εν πνεύματι μέσα στη συνειδητότητα του ανθρώπου. 

«Αυτός που νηστεύει, ενώ απολαμβάνει τις σκέψεις για το φαγητό, είναι πολύ χειρότερος από εκείνον που πραγματικά τρώει κρέας στα γεύματα του.» Είναι καλό να θυμόμαστε πάντα ότι το πνεύμα που είναι έτοιμο παραιτείται απ όλες τις υπερβολές˙  δεν το σκέφτεται καν, τα πάντα έρχονται φυσικά σ’ αυτόν. Έτσι το κύριο επίτευγμα έγκειται στον εξαγνισμό και στη διεύρυνση της  συνειδητότητας, και όλα τ’ άλλα είναι δευτερεύοντα.

^*Μουσικό όργανο(σ. τ. μ)

Εκ του Βιβλίου «Επιστολές της Έλενας Ρέριχ», τόμος. Ι , σελ.302, απόσπασμα.

Κρίμα που ο Αλλάχ, ο Ιεχωβάς, ο Θεός – όποιο όνομα και αν του έδιναν – δε ζούσε στο κόσμο του σήμερα. Γιατί αν συνέβαινε αυτό, όλοι εμείς θα βρισκόμαστε ακόμη στο Παράδεισο, ενώ εκείνος θα λογοδοτούσε σε προσφυγές, εφέσεις, αιτήσεις, εκκλήσεις, ασφαλιστικά μέτρα, προκαταρτικές εξετάσεις και θα έπρεπε να εξηγήσεις σε αναρίθμητες ακροάσεις την απόφασή Του γιατί έπρεπε να διώξει τον Αδάμ και την Εύα από το Παράδεισο – μόνο και μόνο επειδή παρέβησαν έναν αυθαίρετο νόμο χωρίς καμία νομική βάση: να μη φάνε τον καρπό του Καλού και του Κακού.

Αν δεν ήθελε να συμβεί αυτό, γιατί έβαλε το δέντρο στη μέση του Κήπου – και όχι έξω απ’ τα τείχη του Παραδείσου; Aν την καλούσαν να υπερασπιστεί το πρώτο ζεύγος, η Μαρί σίγουρα θα κατηγορούσε το Θεό για «διοικητική παράλειψη», επειδή εκτός του ότι έβαλε το δέντρο σε λάθος μέρος, δε φρόντισε να το περιβάλλει με πινακίδες και φράχτες, παραλείποντας να εφαρμόσει και τα παραμικρά μέτρα ασφαλείας και εκθέτοντας όλους τους περαστικούς σε κίνδυνο.

Μπορούσε επίσης να τον κατηγορήσει για «προτροπή σε έγκλημα»: έστρεψε την προσοχή του Αδάμ και της Εύας  προς το ακριβές σημείο  που βρισκόταν το δέντρο. Αν δεν είχε πει τίποτα, γενιές και γενιές θα περνούσαν πάνω στη Γη χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί για τον απαγορευμένο καρπό – αφού θα βρισκόταν σε κάποιο δάσος γεμάτο από όμοια δέντρα και επομένως δε θα είχε κάποια ιδιαίτερη αξία.

Όμως ο Θεός δεν έπραξε έτσι. Αντίθετα θέσπισε το νόμο και βρήκε τρόπο να πείσει κάποιον να τον παραβεί, μόνο και μόνο για να εφεύρει την Τιμωρία. Ήξερε ότι ο Αδάμ και η Εύα θα κατέληγαν να βαρεθούν με όλη αυτή την τελειότητα και – αργά ή γρήγορα – θα έβαζαν σε δοκιμασία την υπομονή Του. κάθισε και περίμενε, ίσως επειδή και Εκείνος – ο Παντοδύναμος Θεός – είχε βαρεθεί με την τελειότητα των πραγμάτων : αν η Εύα δεν είχε φάει το μήλο, τι το ενδιαφέρον θα μπορούσε να έχει συμβεί μέσα σε τόσα δισεκατομμύρια  χρόνια;

Τίποτα.

Όταν παραβιάστηκε ο νόμος, ο Θεός – ο Παντοδύναμος Κριτής – υποκρίθηκε ότι τους καταδίωκε σαν να μην γνώριζε κάθε πιθανή κρυψώνα. Με τους Αγγέλους να τους παρακολουθούν και να διασκεδάζουν με το παιχνίδι(γι’ αυτούς η ζωή πρέπει να ήταν πολύ πληκτική από τότε που ο Εωσφόρος έφυγε απ’ τον ουρανό), ο Θεός άρχισε να περπατάει. Η Μαρί φανταζόταν ότι εκείνο το απόσπασμα από τη Βίβλο θα γινόταν ωραία σκηνή σε ταινία τρόμου : τα βήματα του Θεού, τα φοβισμένα βλέμματα που αντάλλασε το ζευγάρι, τα πόδια που σταματούσαν απότομα δίπλα στη κρυψώνα τους.

«Που είσαι;» ρώτησε ο Θεός.

«Άκουσα τα βήματα Σου στον κήπο και κρύφτηκα επειδή είμαι γυμνός», απάντησε ο Αδάμ, χωρίς να ξέρει ότι μ’ αυτή τη δήλωση ομολογούσε το έγκλημα για το οποίο ήταν κατηγορούμενος.

Ορίστε. Μέσω ενός απλού τεχνάσματος, προσποιούμενος ότι δεν ήξερε που είναι ο Αδάμ, ούτε το λόγο φυγής του, ο Θεός πέτυχε αυτό που ήθελε. Μα και πάλι, για να μην αφήσει καμία αμφιβολία στο αγγελικό ακροατήριο, που παρακολουθούσε με προσοχή τα τεκταινόμενα, αποφάσισε να προχωρήσει παραπέρα.

«Πως γνωρίζεις ότι είσαι γυμνός;» ρώτησε ο Θεός, ξέροντας ότι η ερώτηση αυτή δεν είχε παρά μια απλή απάντηση : «επειδή  έφαγα απ’ το δέντρο που μου επιτρέπει να το γνωρίζω».

Με αυτή την ερώτηση ο Θεός έδειξε στους αγγέλους Του ότι ήταν δίκαιος και καταδίκαζε το ζευγάρι βάσει όλων των υπαρχουσών αποδείξεων. Από κει και ύστερα, δεν είχε πια σημασία αν το φταίξιμο ήταν της γυναίκας, ούτε αν ζητούσε συγχώρηση˙ ο Θεός χρειαζόταν ένα παράδειγμα, έτσι που κανένα άλλο πλάσμα – γήινο ή ουράνιο - δε θα τολμούσε πλέον να πράξει αντίθετα με τις αποφάσεις Του.

Ο Θεός εκδίωξε το πρώτο ζεύγος, τα παιδία του οποίου πλήρωσαν και αυτά για το έγκλημα(όπως συμβαίνει ακόμη και σήμερα με τα παιδιά των εγκληματιών)και εφευρέθηκε το δικαστικό σύστημα : νόμος, παραβίαση του νόμου(λογική ή παράλογη, δεν είχε σημασία), δίκη(όπου ο πιο έμπειρος νικούσε τον αδαή)και τιμωρία.

Αφού όλη η ανθρωπότητα καταδικάστηκε χωρίς δικαίωμα αναθεώρησης της ποινής, οι άνθρωποι αποφάσισαν να κατασκευάσουν αμυντικούς μηχανισμούς – για το ενδεχόμενο που ο Θεός θα αποφάσιζε και πάλι να κάνει επίδειξη της δύναμής Του.  

Όμως μετά από μελέτες χιλιετιών, οι άνθρωποι επινόησαν τόσα είδη προσφυγών, ώστε έφτασαν στην υπερβολή – και τώρα η δικαιοσύνη ήταν ένα συνονθύλευμα από άρθρα, νομολογίες και αντιφατικά κείμενα που κανείς δεν ήξερε να κατανοήσει σωστά.

Έτσι που όταν ο Θεός αποφάσισε να αλλάξει γνώμη και να στείλει τον Υιό Του να σώσει τον κόσμο, τι συνέβη; Έπεσε στα δίχτυα της δικαιοσύνης που είχε εφεύρει. Όλο αυτό το συνονθύλευμα των νόμων επέφερε τέτοια σύγχυση, ώστε ο Υιός Του κατέληξε καρφωμενος σε ένα σταυρό.

Η διαδικασία δεν ήταν απλή: Από τον Άννα στον Καϊάφα, από τους δυο ιερείς στον Πιλάτο, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι οι διατάξεις του Ρωμαϊκού Νόμου δεν επαρκούσαν.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΜΜΩΝΑ

XII

408.Τα πάντα έρχονται μέσω της φύσης και της Ειμαρμένης και δεν υπάρχει τόπος που να στερείται Πρόνοιας. Η Πρόνοια είναι αυτοτελής Λόγος του επουράνιου Θεού. Αυτός ο Λόγος διαθέτει δυο δυνάμεις: την Πρόνοια και την Ανάγκη.

409. Και την Ειμαρμένη την υπηρετούν οι αστέρες κι’ αυτοί είναι το όπλο της, γιατί σύμφωνα με αυτή συντελούνται όλα στη φύση και στους ανθρώπους.

Βιβλιογραφία:Eρμητικά Κείμενα Άπαντα. Ερμής ο Τρισμέγιστος, σελ.167 

Εκδ. Πύρινος Κόσμος, Άθηνα 1998

Απόδοση:Aνδρέας Τσάκαλης 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΤ

Για το Σύμπαν και αν είναι έμψυχο, αν ρυθμίζεται από πρόνοια, που έχει το ηγεμονικό του και από πού τρέφεται.

<ΤΑΤ> Αφού στους προηγούμενους γενικούς λόγους υποσχέθηκες να μου μιλήσεις για τους τριάντα έξι δεκανούς (θεούς ωροσκόπους), τώρα μίλησέ μου γι’ αυτούς και για την ενέργειά τους.

<ΕΡΜΗΣ> Δεν το αρνούμαι, Τατ, και αυτός θα είναι ο πιο κύριος και κορυφαίος απ’ όλους λόγος. Και συ σκέψου έτσι. Σου μίλησα για το ζωδιακό κύκλο, που λέγεται και ζωοφόρος, για τους πέντε πλανήτες, για τον ήλιο και για τη σελήνη και για τον κύκλο καθενός από αυτούς.

<ΤΑΤ> Μου μίλησες, Τρισμέγιστε.

<ΕΡΜΗΣ> Έτσι θέλω να σκέφτεσαι και για τους τριάντα έξι    δεκανούς έχοντας στη μνήμη σου εκείνα, για να σου γίνει ευκολογνώριστος και ο λόγος γι’ αυτά

<ΤΑΤ> Θυμάμαι πατέρα.

<ΕΡΜΗΣ> Είπα κάπου, παιδί μου, ότι είναι σώμα που τα περιέχει όλα˙ σκέψου λοιπόν και ο ίδιος σαν να είναι ένα κυκλικό σχήμα˙  διότι έτσι είναι το σύμπαν.

<ΤΑΤ> Σκέφτομαι ένα τέτοιο σχήμα όπως το λες πατέρα.

<ΕΡΜΗΣ> Κάτω από τον κύκλο του σώματος αυτού έχουν ταχθεί οι τριάντα έξι δεκανοί, στο κέντρο όλου του κύκλου <και> του ζωδιακού ρυθμίζοντας και τους δυο κύκλους και σαν να ανακουφίζουν εκείνο το ζωδιακό, να κινούνται μαζί με τους πλανήτες και να ισοδυναμούν με τη φορά του σύμπαντος κατά την εναλλαγή του επτά˙ συγκρατούν το σώμα που τα περιέχει όλα(διότι μόνο του θα ήταν το έσχατο στη φορά με την ταχύτητα)˙ Έτσι λοιπόν είναι απαραίτητο να κινούνται και αυτοί στο σύμπαν. Ας σκεφτούμε λοιπόν τον κύκλο των επτά και του σύμπαντος και περισσότερο ότι αυτοί περιβάλλουν σα φύλακες όλα όσα είναι μέσα στο σύμπαν, και ότι τηρούν την καλή τάξη όλων.

<ΤΑΤ> Τα σκέφτομαι έτσι πατέρα, απ’ όσα λες.

<ΕΡΜΗΣ> Ακόμη σκέψου, Τατ, ότι δεν παθαίνουν όσα παθαίνουν τα άλλα άστρα˙ διότι ούτε συγκρατούμενοι διατηρούν την τροχιά τους ούτε εμποδιζόμενοι γυρίζουν πίσω, αλλ’ ούτε τους σκεπάζει το φως του ήλιου, όσα παθαίνουν τα  άλλα άστρα˙ έχοντας την ελευθερία τους πάνω απ’ όλα σαν φύλακες και φρουροί προσεχτικοί του σύμπαντος περιβάλλουν τη νύχτα και ημέρα το σύμπαν.

<ΤΑΤ> Άραγε λοιπόν, πατέρα, έχουν και αυτοί κάποια ενέργεια προς εμάς;

<EΡΜΗΣ> Την πιο μεγάλη, παιδί μου. Διότι αν ενεργούν σ’ εκείνους, πως δεν ενεργούν σ’ εμάς; Kαι χωριστά και συνολικά; Έτσι παιδί μου, απ’ όλα όσα συμβαίνουν γενικά με την ενέργεια την αρχή τους την έχουν σ’ αυτούς. Για παράδειγμα(σκέψου αυτό που σου λέω)αλλαγές βασιλικών εξουσιών, ανατροπές καταστάσεων στις πόλεις, λιμοί αμπώτιδες στη θάλασσα, σεισμοί στη γη, τίποτε απ’ αυτά, παιδί μου δε γίνεται χωρίς την ενέργειά τους. Ακόμη σκέψου εκτός απ’ αυτά˙ αν δηλαδή αυτοί επιστατούν σ’  εκείνα και  εμείς είμαστε κάτω από τους επτά, δε σκέφτεσαι ότι σ’ εμάς φτάνει κάποια ενέργεια εκείνων ή από αυτούς διαμέσου εκείνων;

<ΤΑΤ> Ποια σωματική  μορφή μπορούν να έχουν αυτοί πατέρα;

<ΕΡΜΗΣ> Λοιπόν ο πολύς κόσμος τους λέει δαίμονες˙ διότι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο το γένος των δαιμόνων ούτε έχουν άλλα σώματα από κάποια ιδιαίτερη ύλη ούτε κινούνται με την ψυχή, όπως εμείς, αλλά είναι ενέργειες των τριάντα έξι αυτών Θεών.

Ακόμη εκτός απ’ αυτά σκέψου, Τατ, μια ενέργειά τους ότι δηλαδή σπερματίζουν και στη γη αυτές που λεν’ «τάνες», άλλες σωτήριες και άλλες πολύ ολέθριες.

Ακόμη και στον ουρανό κατά την κίνησή τους τα άστρα γεννούν «υπολειτουργούς», που τους έχουν υπηρέτες και στρατιώτες. Αυτά αναμεμειγμένα από εκείνους κινούνται αιωρούμενα στον αιθέρα¹ γεμίζοντας το χώρο του, για να μην υπάρχει κανένας χώρος πάνω από άστρα άδειος οργανώνοντας μαζί το σύμπαν και έχοντας της δική τους ενέργεια, υποταγμένη όμως στην ενέργεια των τριάντα έξι˙ από αυτούς γίνονται στις περιοχές φθορές των άλλων έμψυχών έμβιων όντων και το πλήθος των ζώων που βλάπτουν τους καρπούς. Κάτω από αυτούς είναι η λεγόμενη «άρκτος²», στο μέσο του ζωδιακού, που αποτελείται από εφτά αστέρια και έχει αντίζυγό³ της μια άλλη πάνω απ’ το κεφάλι της. Ενέργειά της είναι όπως ενός άξονα˙ δεν δύει και δεν ανατέλει πουθενά, μένει στον ίδιο τόπο, στρέφεται γύρω από τον ίδιο και κάνει <την περιφορά> του ζωοφόρου κύκλου και παραδίνει αυτό όλο από τη νύχτα στην ημέρα και από την ημέρα στη νύχτα.

Μετά από αυτή υπάρχει «άλλος χορός αστέρων» που εμείς δεν τους αξιώσαμε να έχουν ονόματα, οι μεταγενέστεροι όμως θα μας μιμηθούν και θα τους δώσουν ονόματα.

Κάτω απ’ τη σελήνη είναι «άλλα άστρα» φθαρτά, αργά, που δημιουργούνται για λίγο χρονικό διάστημα και τραβούν πάνω από τη γη αέρα από την ίδια τη γη˙ δε γίνονται παρά μόνο για να φθαρούν, είναι όπως τα γένη  των μυγών, των ψύλλων των σκουληκιών και άλλων όμοιων˙ διότι εκείνα, Τατ, δεν είναι χρήσιμα ούτε σε εμάς ούτε στο σύμπαν, αντίθετα μας ενοχλούν και μας δυσαρεστούν˙ είναι παρακολουθήματα της φύσης και έχουν τη γέννεσή τους χωρίς να είναι απαραίτητα˙ κατά τον ίδιο τρόπο και τα άστρα που τραβούν τον αέρα από τη γη δεν πιάνουν τον πάνω τόπο(δεν έχουν δύναμη να το κάνουν, επειδή ανεβαίνουν από κάτω)και, επειδή έχουν πολύ βάρος, έλκονται από κάτω από την ίδια ύλη, διαχέονται γρήγορα και διαλυμένα πέφτουν πάλι στη γη⁴ χωρίς να κάνουν τίποτε <άλλο> παρά μόνο ενοχλώντας τον αέρα που είναι πάνω από τη γη.⁵

Υπάρχει και ένα άλλο γένος, Τατ, αυτό των λεγόμενων «κομητών» που εμφανίζονται σε κάποια περίσταση και μετά από λίγο εξαφανίζονται⁶, που ούτε ανατέλλουν ούτε διαλύωνται˙ αυτοί γίνονται φανεροί αγγελιοφόροι και κήρυκες καθολικών αποτελεσμάτων που θα γίνουν˙ αυτοί έχουν τον τόπο που είναι κάτω από τον κύκλο του ήλιου. Όταν λοιπόν συμβεί κάτι στο σύμπαν, εμφανίζονται <και> αφού φανούν για λίγες ημέρες, πάλι πηγαίνουν κάτω από τον κύκλο του ήλιου και μένουν στην αφάνεια, αφού φανούν <άλλοι> στην ανατολή, άλλοι στο βορρά, άλλοι στη δύση και άλλοι στο νότο˙ αυτά τα ονομάσαμε «μάντεις». Αυτή είναι η φύση των άστρων.

[Αστέρες από άστρα διαφέρουν. Οι αστέρες αιωρούνται στον ουρανό, τα άστρα βρίσκονται στο σώμα του ουρανού και κινούνται μαζί με τον ουρανό, τα οποία ονομάσαμε «δώδεκα ζώδια»⁷]

Όποιος δεν αγνοήσει αυτά μπορεί με ακρίβεια να καταλάβει το Θεό και, αν πρέπει να πει κάποιος με τόλμη, να τον δει από κοντά και βλέποντάς τον να γίνει μακάριος.

<ΤΑΤ> Μακάριος πραγματικά, πατέρα, είναι όποιος τον είδε.

<ΕΡΜΗΣ> Αλλ’ είναι αδύνατο, παιδί μου, να ευτυχήσει όποιος είναι στο σώμα του. Πρέπει να προγυμνάζει κάποιος την ψυχή του εδώ, ώστε, όταν βρεθεί εκεί, όπου μπορεί να δει, να μη ξεστρατίσει το δρόμο. Όσοι άνθρωποι είναι φιλοσώματοι, αυτοί ποτέ δε θα μπορούσαν να δουν την όψη του ωραίου και του καλού. Διότι τέτοια είναι η ομορφιά, παιδί μου, αυτή που δεν έχει ούτε σχήμα ούτε χρώμα ούτε σώμα.

<ΤΑΤ> Θα μπορούσε, πατέρα να υπάρχει ομορφιά χωρίς αυτά;

<EΡΜΗΣ> Μόνο ο Θεός παιδί μου, ή καλύτερα κάτι που είναι μεγαλύτερο, το όνομα του Θεού.

Σημειώσεις

Αιθέρας¹ : το πέμπτο στοιχείο (και όχι ο γνωστός αέρας που αναπνέουμε) το οποίο αναφέρεται πολλές φορές τόσο στον Πλάτωνα όσο και στον Αριστοτέλη. Οι επιστήμονες αρνήθηκαν την ύπαρξή του, αλλά πρόσφατα τον βρήκαν μπροστά τους πάλι χάρη στα υπερσύγχρονα όργανά τους. Πλέον τον αποκαλούν «σκοτεινή ύλη». Είναι η «Οργόνη» που είχε ανακαλύψει ο, αμφιλεγόμενος κατά πολλούς, Βίλχελμ Ράϊχ.

«Άρκτος²»: Πιθανόν ομιλεί περί του αστερισμού της μεγάλης άρκτου.

Αντίζυγο³: Στο αρχαίο κείμενο «έχουσα αντίζυγον ετέραν ύπερ κεφαλής». Πιθανόν ομιλεί για τον ουράνιο αστερισμό της μικρής άρκτου.

«Διαχέονται γρήγορα και διαλυμένα πέφτουν πάλι στη γη»⁴ : Ίσως εδώ πρόκειται για μια πρώιμη εξήγηση των λεγόμενων διάτοντων αστέρων.

«Ενοχλώντας τον αέρα που είναι που είναι πάνω από τη γη»⁵ :αν υποθέσουμε πως πράγματι ομιλεί για τους διάτοντες αστέρες(βλ. προηγούμενη σημείωση) τότε πράγματι είναι έτσι, διότι όταν ένας διάτων μπαίνει στην ατμόσφαιρα διαταράσονται τα στρώματα της και στο σώμα που εισέρχεται σ’ αυτήν προκαλείται τριβή και πολλές φορές καταστρέφεται πριν φτάσει στην επιφάνεια της γης μας. Υπ’ αυτή την άποψη λοιπόν, ο Ερμής είχε μεγάλες γνώσεις για την εποχή του σχετικά με την γήινη ατμόσφαιρα.

Υπάρχει και ένα άλλο γένος, Τατ, αυτό των λεγόμενων «κομητών» που εμφανίζονται σε κάποια περίσταση και μετά από λίγο εξαφανίζονται⁶ :Εδώ ομιλεί μάλλον για τους περιοδικούς κομήτες. Ένας απ’ αυτούς είναι ο γνωστός σε όλους μας «κομήτης του Χάλεϊ» που, ως περιοδικός κομήτης, κάνει την «εμφάνισή» του σε τακτά χρονικά διαστήματα.

[Αστέρες από άστρα διαφέρουν. Οι αστέρες αιωρούνται στον ουρανό, τα άστρα βρίσκονται στο σώμα του ουρανού και κινούνται μαζί με τον ουρανό, τα οποία ονομάσαμε «δώδεκα ζώδια»⁷]:Στο αρχαίο κείμενο είναι ως εξής: «Αστέρες δε άστρων διαφοράν έχουσιν. Αστέρες μεν γαρ εισίν οι εν τω ουρανώ αιωρούμενοι, άστρα δε τα εγκείμενα εν τω σώματι του ουρανού, συμφερόμενα δε τω  ουρανώ, εξ ων δώδεκα ζώδια προσηγορεύσαμεν.]

Bιβλιογραφία που χρησιμποιήθηκε: Στοβαίος Αποφθέγματα-Εκλογαί-Υποθήκαι.

Το συγκριμένο κείμενο είναι από το κεφάλαιο που ονομάζεται "Για το αν το σύμπαν είναι

έμψυχο, αν ρυθμίζεται από πρόνοια, που έχει το ηγεμονικό του και από που τρέφεται"

Αρχές 20^ου Αιώνα, Κάπου στη δυτική Ευρώπη.

Ο ήλιος είχε δύσει εδώ και πολύ ώρα. Η πόλη έμοιαζε με στοιχειωμένη. Τα παλιά και γραφικά σπίτια με τις όμορφες καμινάδες και κεραμοσκεπές τους έδιναν μια ατμόσφαιρα σαν από άλλη εποχή.

Ήταν πράγματι μια ωραία εικόνα.

Ο Τζακ έκλεισε το μικρό παράθυρο του σπιτιού του απ’ όπου έβλεπε όλη αυτή τη θέα. Ένιωθε δυστυχισμένος και ένοχος. Είχε γίνει ένα ατύχημα στο εργοστάσιο και παραλίγο να χτυπήσει κάποιος. Του έριξαν όλες τις ευθύνες και τον απέλυσαν.

Περίμενε πως και πως την αυριανή μέρα για να πληρωθεί γιατί δεν είχε φράγκο. «Μέτα απ’ αυτό» του είχε πει αυστηρά ο προϊστάμενός του, «δε θα πάρεις ούτε αποζημίωση.»

Το κακό είναι πως ο προϊστάμενός του ήξερε απίθανες «τρύπες» στους νόμους και πράγματι μπορούσε να το κάνει.

Η καλή του μόλις έμαθε ότι έμεινε χωρίς δουλειά τον εγκατέλειψε.

«Όλα τα κακά μαζί έρχονται» σκέφτηκε.

Σε δυο – τρεις μέρες θα ερχόταν και η σπιτονοικοκυρά του να πάρει το νοίκι και αν δε το ‘χε θα τον πέταγε έξω εκείνη τη στιγμή.

Θα ήταν αδύνατο να βρει δουλειά τόσο γρήγορα.

Ήταν απογοητευμένος.

Ανέβηκε στην καρέκλα και ο ήχος του θανάτου φάνηκε να πλησιάζει.

Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει.

Η κρεμάλα που είχε φτιάξει, αν και ήταν γερή, κατά περίεργο τρόπο έσπασε.

Και ο Τζακ είχε πέσει στο πάτωμα.

«Δε βοηθάς έτσι τον εαυτό σου»

Ο Τζακ σήκωσε το κεφάλι και είδε έναν Άγγελο.

«Περίμενε λίγο και ίσως συμβεί κάτι καταπληκτικό. Να συγχωρέσεις τις Ψυχές που κάνανε λάθος»

Σκύβοντας το κεφάλι ο Τζακ είπε χαμηλόφωνα ένα «εντάξει.»

Όταν σήκωσε το κεφάλι ο Άγγελος είχε εξαφανιστεί.

Την επόμενη μέρα ο Τζακ ξύπνησε από τα δυνατά χτυπήματα πόρτα.

Άνοιξε.

Ήταν η Λάϊνα, η καλή του.

Έπεσε στην αγκαλιά του και του ζήτησε να τον συγχωρέσει. Ο Τζακ πήγε να αρνηθεί τη συγγνώμη αλλά θυμήθηκε τα λόγια του Αγγέλου: «Να συγχωρέσεις τις Ψυχές που κάνανε λάθος.»

Ο Τζακ έμεινε για λίγο κατάπληκτος αλλά ή Λάϊνα δε το πρόσεξε. Την συγχώρεσε. Η μέρα του είχε ξεκινήσει όμορφα.

Πέρασε από το εργοστάσιο να μιλήσει με το διευθυντή μήπως υπήρχε περίπτωση να πάρει την αποζημίωση. Καθώς περνούσε την πύλη ο προϊστάμενος του, του ζήτησε συγγνώμη και πήγαν μαζί στο γραφείο του διευθυντή.

Ο διευθυντής εξήγησε πως ότι πραγματικός αίτιος του ατυχήματος ήταν άλλος. Ο Τζακ θα ξαναπροσλαμβανόταν στο εργοστάσιο, μιας και δεν έφταιγε σε τίποτα.

Δεν πίστευε στ’ αυτιά του!!!

Ο Τζακ πριν μια μέρα νόμιζε πως η ζωή του είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά και τώρα…. Τώρα όλα είχαν ξαναφτιάξει.

Επτά μέρες μετά, ο Τζακ πήγε στο πάρκο βόλτα όπως συνήθιζε κάθε Κυριακή. Κάθισε σε ένα παγκάκι και άρχισε να τρώει ένα κουλούρι που μόλις είχε αγοράσει. Πού και που πετούσε και μικρά κομμάτια στα περιστέρια που ήταν μπροστά του.

«Είναι πραγματικά υπέροχα»

Γύρισε στα δεξιά του και ένας άνθρωπος με πολύ φωτεινό πρόσωπο και λευκά ρούχα καθόταν σκυμμένος και παρατηρούσε τα περιστέρια που τάϊζε ο Τζακ. Ήταν περίεργο που δεν τον είχε προσέξει. Ήταν απολύτως βέβαιος πως στο παγκάκι δε καθόταν κανείς άλλος.

«Συγγνώμη;» είπε ευγενικά ο Τζακ

«Λέω πως τα περιστέρια είναι υπέροχα» είπε ο άγνωστος

«Ναι, είναι» είπε ο  Τζακ.

«Θα πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος για να δίνεις απ’ το φαϊ σου στα περιστέρια»

«Δε… ξέρω, το προσπαθώ»

«Εγώ πιστεύω πως είσαι» είπε με μια σιγουριά ο άγνωστος

«Κοίτα εκείνο κει το κλειστό λευκό μπουμπούκι στη λιμνούλα του πάρκου» είπε ο άγνωστος και έδειξε με το χέρι του.

Ο Τζακ πρόσεξε και αυτός  προς τη μεριά της λιμνούλας

«Δε βλέπω κάτι σπουδαίο» είπε ο Τζακ

«Περίμενε λίγο και ίσως συμβεί κάτι καταπληκτικό»

Ο Τζακ αναγνώρισε τη φράση. Ήταν η ίδια που του είχε πει μια βδομάδα πριν ο Άγγελος!!!Γύρισε στα δεξιά του να δει μα δεν υπήρχε κανείς.

Πλησίασε το όμορφο λευκό μπουμπούκι στη λιμνούλα και με μια ευγένεια γονάτισε κοντά του. Το μπουμπούκι άνοιξε σιγά - σιγά και ο Τζακ κατάλαβε το νόημα όλων αυτών. Τώρα τα μπουμπούκι ήταν ένα υπέροχο άνθος.

«Να ζεις όμορφα όπως τα λουλούδια» του είπε μια απαλή φωνή.

Μετά απ’ αυτό, γύρισε σπίτι μα ποτέ δε ξέχασε εκείνες τις στιγμές και τα διδάγματα που πήρε.

Η ΝΕΡΑ’Ι’ΔΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Σε μια πολύ μακρινή εποχή, ζούσε στο στη θάλασσα της Φωτιάς μια Νεράϊδα. Την θάλασσα λοιπόν αυτή τη λέγανε έτσι επειδή η αγάπη της για όλα τα όντα είχε ένα κατακόκκινο χρώμα που καθρεφτιζόταν στη θάλασσα

Κάποτε όμως έγινε κάτι πολύ κακό.

Η Νεράϊδα αυτή ήξερε το πραγματικό όνομα του Δημιουργού. Έτσι, κάποια στιγμή  χρησιμοποίησε για μια ιδιοτελή πράξη το πραγματικό όνομα του Θεού. Η νεράϊδα, που πίστευε πως ποτέ δε θα γινόταν γνωστή η βέβηλη πράξη της στο Θεό,  έπρεπε τώρα να τιμωρηθεί.

Έτσι ο Θεός καταράστηκε τη Νεράϊδα αυτή ποτέ να μην φέρει στο κόσμο ζωντανά παιδιά. Η νεράϊδα γέλασε αρχικά νομίζοντας πως ο Θεός της είχε δώσει μικρή τιμωρία και πως έτσι δε θα πάθαινε τίποτα.

Σύντομα ξέχασε την κατάρα.

Μέτα από μερικούς μήνες έπιασε από έναν θνητό παιδί και ήταν πολύ χαρούμενη. Μα όταν έφτασε η ώρα της γέννας το μωρό ήρθε στο κόσμο νεκρό, και τότε θυμήθηκε την κατάρα που είχε πέσει πάνω της.

Το μίσος και οργή της κατά του Θεού ήταν απερίγραπτα. Το κλάμα της ακούστηκε εκείνη τη μέρα παντού και οι αδελφές της σήκωσαν τεράστια  κύματα γιατί και κείνες πόνεσαν για το μωρό.

Μα δεν έφτανε αυτό. Η Αγάπη της που χρωμάτιζε κόκκινη της Θάλασσα είχε γίνει Θυμός και Μίσος. Τα νερά στη Θάλασσα έγιναν πύρινες γλώσσες φωτιάς αντικατοπτρίζοντας έτσι αυτό που ένιωθε η νεράϊδα.

Ο Θεός όμως τα είδε όλ’ αυτά και έκρυψε αυτή τη πύρινη θάλασσα κάτω από τη γη. Τη νεράϊδα αυτή την λέγανε Χελλ και ο τόπος αυτός ονομάστηκε επίσης έτσι.

Έτσι, όταν κάποιο ηφαίστειο ξυπνάει, είναι ο πόνος της νεράϊδας Χελλ που θυμάται το μωρό που έχασε και που θέλει να βγει πάλι στην επιφάνεια της γης.

«Παρατηρούντες τας αμαρτίας των άλλων»

Έτσι ξεκινάει ένα πολύ καλό άρθρο που διάβασα στο θρησκευτικό περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία». Είναι - απ’ όσον ενθυμούμαι ο ίδιος – η πρώτη φορά που αγοράζω αυτό το περιοδικό αλλά σίγουρα όχι η τελευταία, αφού διαφαίνεται πως ακόμα και κει, στην προσκόλληση αποκλειστικά της θρησκείας, υπάρχουν κάποιοι που ωστόσο γράφουν λόγια αληθινά.

Έτσι λοιπόν θα βάλω αυτή τη φορά ένα απόσπασμα από το άρθρο που τόσο μου άρεσε.

Προς ειδοποίηση όσων δεν γνωρίζουν, δεν είμαι θρήσκος άνθρωπος αλλά πιστεύω βαθύτατά στο Θεό χωρίς αυτό να σημαίνει πως τρέχω κάθε μέρα στην Εκκλησία. Τα βέλη εναντίον του Ιερατείου που έχω ρίξει κατά καιρούς είναι για τα «Τιτάνια Σφάλματα» που έχει κάνει αυτό και όχι για γίνω ένας κατήγορος ενάντια στο πρόσωπό του ίδιου του Χριστού. Το ότι βάζω αυτό το άρθρο στο χώρο μου δεν είναι πως θέλω να δείξω πόσο θρήσκος είμαι ή πόσο λατρεύω τον Δημιουργό μας, ούτε για να αποδείξω πως είμαι καλός άνθρωπος. Το άρθρο αυτό το αναρτώ μόνο επειδή τα λόγια  μου φάνηκαν πολύ αληθινά και κάθε τι που βλέπω ως αληθινό το αναρτώ στο χώρο μου – ακόμα και αν αυτό προέρχεται απ’ το χώρο της θρησκείας.

Χωρίς να σας κουράζω λοιπόν άλλο ιδού το απόσπασμα του άρθρου που μου άρεσε τόσο:

«Έχομεν δε ανοίξει εις όλους όχι πύλας δικαιοσύνης αλλά θύρας κατηγοριών και ύβρεων του ενός προς τον άλλων. Και ο καλύτερός μας είναι όχι εκείνος ο οποίος δεν χρησιμοποιεί κακούς λόγους εξ αιτίας του φόβου του Θεού, αλλά εκείνος που συμβαίνει να έχει κακολογήσει περισσότερον από όλους τους άλλους τον πλησίον του, είτε κατά τρόπον σαφή, είτε συγκαλυμμένως, και όποιος κρύβει κάτω από την γλώσσαν του κόπον και πόνον, ή δια να το είπω  πιο σωστά, δηλητήριον ασπίδων. Παρατηρούμεν δε ο ένας τας αμαρτίας του άλλου όχι δια να κλαύσωμεν αυτούς, αλλά δια να κατηγορήσομεν. Ούτε δια να θεραπεύσομεν αλλά διά να μεγαλώσωμεν ακόμη περισσότερον την πληγήν και δια να έχομεν ως δικαιολογίαν δια τας ιδικάς μας κακίας τα τραύματα του πλησίον. Τους κακούς δε και τους καλούς[για εμάς] τους χαρακτηρίζει όχι η συμπεριφόρα, αλλά η διαφορά γνώμης και η φιλία. Εκείνα τα οποία επαινούμεν σήμερον, τα κατηγορούμεν αύριον, και κείνα τα οποία καταδικάζουν άλλοι, εμείς τα θαυμάζομεν.» (Το περιοδικό αναφέρει πως το άρθρο του έχει παρθεί από το βιβλίο το Αρχιμανδρίτη Νεκταρίου Αντωνόπουλου «Υπεύθυνοι για όλα» Εκδ. Ακρίτας, 2007)

Όπως είπα λοιπόν και στο πρόλογό μου, αυτό το απόσπασμα το θεωρώ ότι εμπεριέχει λόγια αληθινά.

Αν μάλιστα το δούμε και από την άποψη των διάφορων «διενέξεων θρησκευτικών και ιδεολογικών» που ξεσπάνε κατά καιρούς μέσα σε διάφορους χώρους(συνήθως υπό μορφή σχολίων), τότε θα καταλάβουμε πως ίσως δεν αξίζει να βγάζουμε ο ένας μάχαιρα προς τον άλλο, ούτε να εξαπολύουμε ύβρεις ή υπονοούμενα προσβλητικά. Ακόμη και ο γράφων παραδέχεται πως δεν αποτελεί εξαίρεση και πως στο παρελθόν και αυτός έχει εξαπολύσει επιθέσεις δια διαφόρους λόγους αλλ’ όμως προσπαθεί να ελέγχει τους θυμούς και την οργή του όταν προσβάλεται. Άλλωστε η οργή είναι όπως όλοι ξέρουμε ένα εκ των θανάσιμων αμαρτημάτων.(που θα μου πάει, θα την εξαλείψω)

Ας δείχνουμε λοιπόν μεγαλύτερη κατανόηση σε όσα μας λέγονται από τους άλλους και ας είμεθα πιο ανοιχτοί. Ας μην γινόμαστε κατήγοροι των άλλων αλλά ας γινόμαστε αυτοί που όταν βλέπουν κάποιο λάθος στο συνάνθρωπο θα του το δείχνουν ήρεμα και χωρίς απότομες συμπεριφορές.

Ας είμεθα έτσι λοιπόν, ας είμεθα γεμάτοι κατανόηση. Δεν χρειάζεται να κατηγορούμε τίποτα και κανέναν.

Η αναγνώριση πως μπορούμε να μεταδώσουμε «Αλήθειες» κάποια πράγματα αλλά να μη γίνονται κατανοητά δεν σημαίνει ότι απαραίτητα πως πρέπει να κηρύττουμε «Ιερούς Πολέμους» ή «Σταυροφορίες». Και πράγματι έχω δει πολλούς τέτοιους δυστυχώς σε διάφορους χώρους και λόγω της φύσης του, και γράφων το έκανε αυτό. Όμως η Ισορροπία και Αγάπη θα μας οδηγήσουν στην αρμονία και την κατανόηση.

Αυτό πιστεύω και αυτό γράφω.